در این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم بیان می دارد که بنده در برابر حدیث نفس و چیزهایی که در ذهن او می گذرد، تا قبل از سخن گفتن مطابق آنها و عمل به آنها مواخذه نمی شود؛ چون الله متعال عفو نموده و حرج را برداشته است، و امت محمد صلی الله علیه وسلم را به آنچه که در ذهن شان تردد می کند می گذرد محاسبه نمی نماید، تا این که بر آن مطمین و نزد آنان استقرار پیدا کند؛ پس هرگاه در ذهن آنان استقرار نمود مانند کبر و خودخواهی و یا نفاق و یا توسط جوارح خویش عملی را انجام دهد، و یا با زبان خود چیزی بگوید در این صورت محاسبه می شود.

• الله تبارک و تعالی افکار و وسوسه هایی را می بخشد که در نفس خطور می کند، و انسان آن را با نفس خود یاد نموده، و به خاطره اش عبور می کند.
• اگر انسان پیرامون طلاق فکری کند، و به فکرش خطور کند، ولی آن را نگفته و ننوشته باشد، طلاق محسوب نمی شود.
• پیرامون سخن گفتن انسان با نفس خود محاسبه نمی شود، هر قدر هم که بزرگ باشد تا اینکه در نفس قرار گرفته و به آن عمل نموده و یا در مورد آن صحبت کرده باشد.
• بزرگی ارزش امت محمد صلی الله علیه وسلم در ویژه قرار دادن آنان در عدم محاسبۀ او در مورد سخن نفس، بر خلاف ملت های گذشته.