پیامبر صلیاللهعلیهوسلم کسی را که قرآن را آموخته و به تلاوت آن خو گرفته است - چه از روی مصحف و چه از حفظ - به صاحب شترانی تشبیه کردهاند که زانویشان با طناب بسته شده است. اگر مراقبشان باشد، میتواند آنان را نگه دارد و اگر زانوبندشان را باز کند، میروند و رها میشوند. به همین ترتیب، اگر صاحب قرآن به تلاوت آن مداومت ورزد، آن را به یاد میآورد و اگر آن را رها کند، فراموش میکند. پس تا زمانی که مراقبت و تکرار باشد، حفظ نیز باقی است.