حُذیفة بن یمان ـ رضی الله عنهما ـ خبر می‌دهد که همراه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ بوده است که ایشان قصد ادرار کردن نمودند، پس وارد زباله‌دانی قومی شدند؛ یعنی جایی که مردم زباله‌ها و خاک‌هایی را که از خانه‌های خود جارو می‌کنند آنجا می‌ریزند، پس درحالی‌که ایستاده است ادرار می‌کند، هرچند اغلب عادت ایشان آن بود که نشسته ادرار می‌کردند. در این وضعیت حُذیفه خود را دور می‌گیرد، اما پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به او می‌فرماید: نزدیک شو؛ پس حذیفه به او نزدیک می‌شود تا آنکه پشت پاهای ایشان می‌ایستد؛ تا آنکه همچون پوششی برای پیامبر باشد که کسی پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ را در این حالت نبیند. سپس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ وضو می‌گیرد و وقتی نوبت به شستن پاها می‌رسد به مسح بر موزهٔ خود اکتفا می‌کند. موزه نوعی پاپوش است که از چرم نازک و مانند آن ساخته می‌شود و کعبین یعنی دو استخوان برجسته‌ی دو طرف پا را می‌پوشاند. ایشان موزهٔ خود را بیرون نیاوردند و بر آن مسح کردند.

• مشروعیت مسح بر موزه‌ها (پاپوش).
• جایز بودن ادرار در حالت ایستاده به شرط آنکه از اصابت قطرات ادرار به لباس و بدنش پرهیز کند.
• پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ زباله دانی را که محل ریختن زباله و خاک جارو شده است انتخاب کردند، زیرا معمولا زمین چنین جایی نرم است و باعث برگشت ادرار و نجس شدن شخص نمی‌شود.