Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- bir ordu gönderdi ve Ensar'dan birini komutan olarak atadı ve onlara kendisine itaat etmelerini emretti. Komutan onlara kızdı ve şöyle dedi: Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- Size bana itaat etmenizi emretmedi mi? Onlar: "Evet" dediler. Adam: "Size odun toplamanızı ve ateş yakmanızı, sonra da ateşin içine girmenizi emrettim" dedi. Bunun üzerine odun topladılar ve ateşi yaktılar. İçine girmek istediklerinde birbirlerine baktılar. Dediler ki: "Biz ateşten kaçmak için Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem-'e uyduk. Şimdi biz ateşe mi gireceğiz?" Onlar bu şekilde tartışırken, ateşin alevleri söndü ve emirin öfkesi dindi. Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- onlara bildirdi ve şöyle buyurdu: Eğer ona itaat edip yaktıkları ateşe girselerdi, orada azap görürlerdi ve Kıyamet Günü'ne kadar oradan çıkamazlardı. Yaratıcıya isyanda yaratılmışa itaat olmaz; itaat ancak doğru olanda gereklidir, yanlış olanda değil.