از ابوموسی اشعری ـ رضی الله عنه ـ روایت است که: از رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ دربارهٔ مردی پرسیده شد که از روی شجاعت می‌جنگد و از روی تعصب می‌جنگد و از روی ریا می‌جنگد، اینکه کدام‌یک در راه الله است؟ رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ پرسید: «مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللهِ هِيَ الْعُلْيَا، فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللهِ»: «هرکه برای آن بجنگد که کلمهٔ الله برتر باشد، او در راه الله [جنگیده] است». صحیح است - بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
explain-icon

شرح

از پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ دربارهٔ اختلاف نیت مردم در جنگ پرسیده شد؛ کسی که از روی شجاعت یا تعصب و غیرت یا برای خودنمایی کردن در برابر مردم و دیگر اهداف می‌جنگد؛ اینکه کدام‌یک از این نیت‌ها در راه الله است؟ پس پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر می‌دهد که کسی وصف جنگجوی در راه الله را می‌گیرد که برای برتری و اعلای کلمهٔ الله بجنگد.

explain-icon

از نکات این حدیث

  • اصل در درستی یا تباهی اعمال، نیت و خالص بودن عمل برای الله متعال است.
  • اگر قصد اصلی از جهاد، اِعلای کلمة الله باشد و هدف مشروع دیگری مانند به دست آوردن غنیمت هم به آن افزوده شود، به اصل نیت آسیب نمی‌زند.
  • دور کردن دشمنان از سرزمین و حریم خود، از مصادیق نبرد در راه الله است.
  • فضیلت وارد شده دربارهٔ مجاهدان، ویژهٔ کسی است که برای اِعلای کلمة الله بجنگد.