Паёмбар (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баён намудаанд, ки асос дар намоз истода хондан аст, магар дар ҳолати нотавонӣ, ки нишаста намоз мехонад ва агар тавони онро ҳам надошта бошад пас ба паҳлу намозро адо кунад.

• То замоне ки ақли инсон собит аст намоз аз ӯ соқит намегардад, ӯ мувофиқи тавон, яъне агар тавони истодан дар ӯ набошад нишаста ва агар тавони онро ҳам надошта бошад ба паҳлу намози худро мегузорад.
• Аз лутф ва осониҳои Ислом ин аст, ки банда ба ҳар гуна, ки тавони адои ибодатро дорад анҷом медиҳад.

1. Асосӣ
2. Фиқҳ ва усули фиқҳ
3. Фиқҳи ибодот
4. Намоз
5. Намози соҳиб узр
6. Ҳадис