Telbija e Profetit ﷺ, kur ai niste ritet e Haxhit apo Umres, ishte kësisoj: “Lebbejke Allahumme lebbejk” - Të përgjigjem, o Allah, vetëm Ty të përgjigjem! - është përgjigje e vazhdueshme ndaj Teje, herë pas here, për gjithçka që na ke thirrur, siç është sinqeriteti, teuhidi, haxhi dhe të tjera. “Lebbejke la sherike leke lebbejk” - Të përgjigjem Ty, që nuk ke ortak, të përgjigjem! - sepse vetëm Ti je i denjë për adhurim, nuk ke shok në zotërimin Tënd, në hyjninë Tënde, në emrat dhe cilësitë e Tua. " innel hamde" - Vetëm Ty të takon lavdfalëndrimi - mirënjohja e lavdërimi. "ven-ni‘mete" - mirësia, - është prej Teje dhe Ti e jep atë. "leke" - Ty - ato të përkushtohen në çdo gjendje, "velmulk" - dhe sundimi - po ashtu është për Ty, "la sherike lek" - Ti nuk ke ortak! - të gjitha janë vetëm për Ty. Ibën Omeri (Allahu qoftë i kënaqur me të dy!) e shtonte edhe këtë: “Lebejke, lebejke, ve sadejke." - Të përgjigjem Ty, të përgjigjem Ty, me kënaqësi! - domethënë: më gëzo dhe më bën të lumtur herë pas here. "Vel hajru bijedejke" - Mirësia është në Duart e Tua - e tëra është prej Teje dhe prej mirësisë Sate. "lebejke ver ragbau ilejke vel amelu" - të përgjigjem Ty, lutjen dhe veprën i kemi vetëm për Ty! - kërkesat dhe nevojat i drejtohen Atij, në dorën e të Cilit është çdo mirësi, sepse vetëm Ti je i denjë për adhurim.

• Lejueshmëria e shqiptimit të telbijes në Haxh dhe Umre është edhe më e theksuar në këto dy raste, sepse ajo është shenja e tyre dalluese, ashtu siç është tekbiri shenja dalluese e namazit.
• Ibën Muniri ka thënë: "Lejueshmëria e telbijes e thekson nderin që Allahu i Lartësuar u jep robërve të Tij, ngase arritja e tyre në Shtëpinë e Tij është me ftesë nga Ai, i Madhëruari dhe i Lartësuari."
• Më e e preferuar është të qëndrohet në telbijen e Profetit ﷺ, por nuk ka ndonjë problem në shtesat që thuhen, meqenëse Profeti ﷺ i ka aprovuar ato. Ibën Haxheri ka thënë: "Kjo është qasja më e balancuar, pra që njeriu ta shqiptojë veçmas atë që është transmetuar si merfu ( fjalë që i atribuohet drejtpërdrejt Profetit ﷺ), dhe nëse dëshiron të thotë diçka që është mevkuf (fjalë transmetuar nga një sahabi), ose ndonjë lutje të përshtatshme që e ka formuluar vetë, le ta thotë atë veçmas, që të mos përzihet me merfuin. Kjo është e ngjashme me lutjen gjatë teshehudit, për të cilën Profeti ﷺ ka thënë: “Pastaj le të zgjedhë nga lutjet dhe lavdërimet çfarë të dëshirojë”, domethënë, pasi ta ketë përfunduar recitimin e asaj që është merfu."
• Preferohet që burrat ta ngritin zërin kur e shqiptojnë telbijen, ndërsa gratë duhet ta ulin zërin nga frika e shkaktimit të fitnes (sprovës).