چون رسول الله صلی الله علیه وسلم به عیادت بیمار می رفت، به او دعا می کرد و می فرمودند: الهی، (دور ) و محو کن (بیماری) و شدت مرض را برطرف کن، (پروردگار مردم) و خالق و پرورش دهنده آنها، (شفا بده) این بیمار را (تو) منزهی تو (شفا دهنده یی)، و به نام شفای تو (هیچ شفای) برای بیمار (جز شفای تو) توسل می جویم بنام شافي تو، (شفای) برای بیمار حاصل نمی شود (مگر شفا و عافیت مطلق تو) که از آن بیماری دیگر نمی تواند بگذرد.