برخی از صحابه رضی الله عنهم همراه رسول الله صلی الله علیه وسلم سحری خوردند، سپس وی صلی الله علیه وسلم برای نماز صبح برخاسته و آماده شدند. انس از زید بن ثابت پرسید: فاصله ی میان اقامه ی نماز تا پایان سحری چقدر بود؟ زید رضی الله عنه گفت: به اندازه ی خواندن پنجاه آیۀ متوسط بوده است؛ آیات نه طولانی و نه کوتاه بود، و تلاوت نه سریع و نه آهسته بود.

• فضلیت تأخیر سحری تا نزدیکی فجر؛ زیرا در صورت تأخیر آن مفيدتر به بدن، و نفع آن برای او در روز بیشتر می باشد.
• حرص صحابه در اجتماع با پیامبر صلی الله علیه وسلم تا از وی بیاموزند.
• حسن معاشرت پیامبر صلی الله علیه وسلم با صحابه اش، كه با آنان يكجا غذا می خوردند.
• وقت آغاز امساک (پرهيز از مفطرات روزه) همانا طلوع فجر است.
• و قول او: "ميان سحری و اذان چقدر فاصله بود"، مراد میان سحری و اقامۀ نماز است، بنابر قول او در حدیث دیگری: «مدت پایان سحری و شروع نماز چقدر بود»، احادیث یکدیگر را شرح و تفسیر می کنند.
• المهلّب می گوید: این حدیث مشتمل بر تخمین اوقات با اعمال بدن است، و عرب ها در گذشته اوقات را با کارها تخمین می زدند چنانکه می گفتند: به مقدار دوشیدن گوسفند، و به مقدار ذبح شتر، پس زید بن ثابت رضی الله عنه آن را با تلاوت تخمین نمود؛ اشاره بر اینکه آن وقت وقت عبادت از طریق تلاوت بوده، و اگر آنها اوقات را بغیر از کار تخمین می زدند حتما می گفتند: بمقدار یک درجه، و یا ثُلث و خُمس یک ساعت.
• ابن ابی جمره می گوید: وی صلی الله علیه وسلم، آنچه را که به امتش آسانتر بود انجام می داد؛ زیرا اگر سحری نمی نمودند آنان از وی پیروی می نمودند و برای بعضی از آنان مشکل و دشوار می بود، و اگر در نیمۀ شب سحری می نمودند برای بعضی از آنان که خواب بر آنان غلبه می نمود نیز دشوار می بود، و ممکن باعث ترک نماز صبح گردد و یا برای بیدار ماندن نیاز به مجاهدت می داشتند.