پیامبر اکرم ﷺ در این حدیث شریف تصریح می‌فرمایند که خون مسلمان حرمت دارد مگر آنکه مرتکب یکی از سه جرم بزرگ گردد: اول: فرد مُحْصَن (ازدواج‌کرده‌ای) که مرتکب زنا شود — که در این صورت مجازات او رجم (سنگسار) است. دوم: کسی که عمداً و به ناحق انسانی را به قتل برساند — که با تحقق شرایط قصاص، به کیفر خود خواهد رسید. سوم: کسی که از جماعت مسلمانان جدا گردد — خواه با ترک کامل دین اسلام (ارتداد)، یا با خارج شدن از اطاعت بدون ارتداد، مانند باغیان، راهزنان و محاربان از خوارج و مانند ایشان.

• حرام بودن ارتکاب این سه جرم بزرگ، و هر کس یکی از آنها را مرتکب شود، سزاوار مجازات به قتل می‌گردد: این مجازات یا به سبب کفر است – همانند مرتد از دین اسلام – و یا به عنوان حد شرعی است – که شامل زنای محصن و قتل عمد می‌شود.
• لزوم پاسداری از آبرو و پاکدامنی.
• وجوب احترام به مسلمان، و مصئونیت خون او.
• تشویق به پایبندی به جماعت مسلمانان و پرهیز از تفرقه.
• شیوه آموزش نیکوی پیامبر اکرم ﷺ که گاهی سخن خویش را در قالب تقسیم‌بندی بیان می‌فرمودند؛ چرا که این روش، مسائل را محدود و منظم نموده و فراگیری آن را آسان‌تر می‌سازد.
• الله متعال حدود [و مقرّرات کیفری] را تشریع نمود تا جنایتکاران را بازدارَد، و جامعه را از گزند جرائم مصئون دارد.
• اجرای این حدود از اختیارات زعیم و حاکم است.
• اسباب جواز قتل (مجازات مرگ) بیش از سه مورد است، ولی همگی شامل همان سه دسته اصلی قرار می‌گیرند،. ابن عربی المالکی می‌گوید: هیچ موردی به هیچ وجه از این سه قسم خارج نیست؛ زیرا هر که جادوگری کند یا پیامبری را دشنام دهد، کافر گشته و در زمره ترک‌کنندگان دین (مرتد) محسوب می‌شود.