नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले अल्लाहका दुईवटा ठूला वरदानहरूको बारेमा बताउनुभएको छ, जसको सही कदर नगरेर धेरै मानिसहरू घाटा बेहोर्छन्। मानिसहरूले यी वरदानहरूलाई गलत ठाउँमा बर्बाद गर्छन्। यदि कुनै व्यक्तिसँग राम्रो स्वास्थ्य र फुर्सदको समय दुवै छ, तर आलस्यको कारण उसले अल्लाहको भक्ति गर्दैन भने, ऊ ठूलो घाटामा छ र धेरैजसो मानिसको हालत यस्तै छ। यसको विपरीत, जसले आफ्नो स्वास्थ्य र फुर्सदको समयलाई अल्लाहको मार्गमा लगाउँछ, ऊ नै वास्तवमा फाइदामा रहन्छ। यो संसार आखिरतका लागि खेती गर्ने ठाउँ हो र यहाँ गरिएको व्यापार (सत्कर्म) को लाभ आखिरतमा देखिनेछ। याद राखौँ, फुर्सदपछि व्यस्तता आउनेछ र स्वास्थ्यपछि रोग आउनेछ; र अरू केही नभए पनि बुढ्यौली त आउने नै छ, जुन समझदार व्यक्तिले बुझ्नका लागि काफी छ।

• हदीसमा कर्म गर्ने जिम्मेवार व्यक्ति (मुकल्लफ) लाई एक व्यापारीसँग तुलना गरिएको छ, र स्वास्थ्य तथा फुर्सदको समयलाई पूँजी सँग दाँजिएको छ; जसले आफ्नो पूँजीको सही सदुपयोग गर्छ, उसले लाभ र सफलता पाउँछ, र जसले यसलाई खेर फाल्छ, उसले घाटा र पश्चात्ताप व्यहोर्छ।
• इब्न अल-खाजिनले भन्नुभएको छ: "वरदान त्यो हो जसबाट मानिसले आनन्द र सुख प्राप्त गर्दछ। र 'घबुन' (घाटा/धोका) भनेको कुनै सामान वास्तविक मूल्यभन्दा कयौँ गुणा बढी तिरेर किन्नु, वा बजार मूल्यभन्दा निकै कममा बेच्नु हो। तसर्थ, जसको शरीर स्वस्थ छ र जो बाधाहरूबाट मुक्त (फुर्सदमा) छ, तैपनि उसले आफ्नो परलोक (आँखिरत) सुधार्ने प्रयास गर्दैन भने, त्यो व्यक्ति व्यापारमा ठूलो घाटा बेहोर्ने (ठगिएको) व्यापारी जस्तै हो।"
• यसमा स्वास्थ्य र फुर्सदको समय व्यर्थ जानुपूर्व, अल्लाहको सामीप्य प्राप्त गर्न र सत्कर्महरूमा त्यसको सदुपयोग गर्न विशेष प्रोत्साहन छ।
• उपहार र वरदानहरूका लागि अल्लाहप्रति कृतज्ञ हुनुको सर्वोत्तम मार्ग भनेकै ती वरदानहरूलाई उहाँकै आज्ञापालन र सत्कर्ममा प्रयोग गर्नु हो।
• काजी र अबु बकर बिन अल-अरबीले भनेका छन्: "मानिसमाथि अल्लाहको प्रथम आशिष् के हो भन्ने बारेमा विद्वानहरूबीच मतभेद छ। केहीले भनेका छन्: इमान (आस्था)। केहीले भनेका छन्: जीवन। र केहीले भनेका छन्: स्वास्थ्य। तर पहिलो मत नै अधिक उचित छ, किनकि आस्था नै पूर्ण र सम्पन्न आशिष् हो। जहाँसम्म जीवन र स्वास्थ्यको कुरा छ, यी सांसारिक आशिषहरू हुन् र यी तब मात्र वास्तविक आशिष् बन्छन्, जब यिनीहरूसँग 'आस्था' पनि हुन्छ। यही कारणले धेरै मानिसहरू यी आशिषहरूको विषयमा घाटामा पर्छन्, अर्थात् उनीहरूको लाभ हराउँछ वा न्यून हुन्छ। त्यसैले जो व्यक्ति आफ्नो नफ्स-ए-अम्मारा (खराब आदेश दिने अन्तरात्मा) को पछि लाग्छ, आराम र इच्छाको खोजीमा डुब्छ, र अल्लाहका सीमाहरूको संरक्षण तथा उहाँको आज्ञापालनमा निरन्तरता त्याग्छ — त्यो वास्तवमै घाटामा परेको ठहरिन्छ। त्यसैगरी, यदि कोही व्यक्ति फुर्सदको अमूल्य समयमा पनि अल्लाहको उपासनाबाट टाढा रहन्छ भने, ऊ पनि घाटामा परेको हुन्छ। किनकि व्यस्त मानिससँग त कुनै बहाना हुन सक्छ, तर फुर्सदमा हुने व्यक्तिसँग कुनै बहाना हुँदैन; उसको बहाना समाप्त हुन्छ र उसमाथि प्रमाण (हुज्जत) स्थापित हुन्छ।"

1. home
2. सद्गुण र आचरण
3. हृदयस्पर्शी भाषण र प्रवचन
4. आत्म-शुद्धि
5. hadith

• तहारत (पवित्रता) आधा ईमान हो । अल्हम्दुलिल्लाह (अल्लाहको प्रशंसा) ले (सुकर्म तौल गर्ने ) तराजु भर्छ, ‘सुब्हानल्लाह’ र ‘अल्हम्दुलिल्लाह’ यी दुबैले आकाशहरू देखि पृथ्वी सम्मको विशालतालाई भरि दिन्छ...
• हलाल (वैध) स्पष्ट छ र हराम (निषेधित) स्पष्ट छ
• तहारत (पवित्रता) ईमानको आधा भाग हो। "अल्हम्दुलिल्लाह" (अल्लाहको प्रशंसा) ले सुकर्मको तराजुलाई पूर्ण रूपमा भर्छ। "सुब्हानल्लाह" र "अल्हम्दुलिल्लाह" यी दुवै पवित्र शब्दहरूले आकाशदेखि पृथ्वीसम्मको विशाल अन्तरिक्षलाई परिपूर्ण गरिदिन्छन्।...
• मलाई इस्लामको बारेमा एउटा यस्तो कुरा बताउनुहोस् जुन मैले अरू कसैलाई सोध्न नपरोस् । उहाँले भन्नुभयो: "भन, म अल्लाहमा विश्वास गर्छु र त्यसपछि त्यसमा अडिग रहनु।...