هرگاه صبح میشد پیامبر صلی الله علیه وسلم در آغاز روز و همراه با طلوع خورشید میفرمود: «بارالها با تو صبح کردیم» در پوشش حفظ تو و نعمتهایت و مشغول به ذکر تو، با استعانت از نام تو و درحالیکه توفیقت شامل ما شده و با حول و قوهٔ تو در حال حرکتیم «و با تو شام نمودیم و با تو زندهایم و با تو میمیریم» همچون لفظ پیشین است؛ اما این بار برای ورود به شب؛ بنابراین میگوید: خداوندا با تو شام نمودیم و با نام «محیی» تو زندگی کردیم و با اسم «ممیت» تو میمیریم «و حشر ما به سوی توست» و رستاخیر پس از مرگ و پراکندگی پس از جمع؛ و حال ما در همهٔ اوقات بر همین وضعیت است و این حال را ترک نمیکنم. و چون پس از عصر، هنگام شام فرا میرسید میفرمود: «بارالها با تو شام کردیم و با تو صبح کردیم و با تو زندهایم و با تو میمیریم و فرجام به سوی توست» بازگشت در دنیا و فرجام در آخرت، تویی که مرا زنده میگردانی و تویی که مرا میمیرانی.