از ابوهریره رضی‌الله‌عنه روایت است که گفت: پیامبر صلی‌‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند: «لاَ يُصَلِّي أَحَدُكُمْ فِي الثَّوْبِ الوَاحِدِ لَيْسَ عَلَى عَاتِقَيْهِ شَيْءٌ». «هیچ یک از شما با یک جامهٔ تنها نماز نخواند، در حالی که بر روی شانه‌هایش چیزی نباشد». صحیح است - بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
explain-icon

شرح

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم کسی را که با یک جامهٔ تنها نماز می‌خواند، از اینکه شانه‌هایش - یعنی ما بین کتف و گردن - را برهنه بگذارد به طوری که چیزی برای پوشاندن روی آنها قرار ندهد، نهی کردند؛ زیرا شانه‌ها اگرچه عورت محسوب نمی‌شوند، اما پوشاندن آنها برای پوشاندن عورت مناسب‌تر است و به بزرگداشت و تعظیم خداوند متعال هنگام ایستادن در برابر او در نماز، نزدیک‌تر است.

explain-icon

از نکات این حدیث

  • جایز بودن نماز خواندن با یک جامهٔ تنها (یک تکه لباس) در صورتی که آنچه را پوشاندنش واجب است، بپوشاند.
  • جایز بودن نماز خواندن با دو جامه، که یکی بالای بدن و دیگری پایین آن را بپوشاند.
  • مستحب بودن اینکه نمازگزار در هیئت و ظاهری نیکو باشد.
  • واجب بودن پوشاندن دو شانه یا یکی از آنها در نماز، در صورتی که برایش ممکن باشد؛ و گفته شده است که این نهی، برای کراهت تنزیهی است.
  • دست‌تنگ بودن اصحاب رضی‌الله‌عنهم، تا جایی که برخی از آنان دو تکه لباس نداشتند.
  • نووی در معنای حدیث گفته است: حکمت آن این است که اگر کسی لباس را [مانند لنگ] به کمر ببندد و چیزی از آن بر روی شانه‌اش نباشد، این اطمینان وجود ندارد که عورتش آشکار نشود؛ برخلاف حالتی که بخشی از آن را بر روی شانه‌اش قرار دهد. و همچنین به این دلیل که ممکن است نیاز پیدا کند آن را با دست یا دو دستش بگیرد و به آن مشغول شود و در نتیجه، سنتِ قرار دادن دست راست بر روی دست چپ در زیر سینه، و بلند کردن دست‌ها در جایی که بلند کردنشان مشروع است، و غیره را از دست بدهد. افزون بر این، در این کار، ترکِ پوشاندن بالای بدن و محل زینت وجود دارد، و حال آنکه خداوند متعال فرموده است: {خُذُوا ‌زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ} [اعراف: ۳۱] (زینت خود را در هر مسجدی برگیرید).