از ابوهریره ـ رضی الله عنه ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «لَا يَقْبَلُ اللهُ صَلَاةَ أَحَدِكُمْ إِذَا أَحْدَثَ حَتَّى يَتَوَضَّأَ»: «الله نماز یکی از شما را که بیوضو شده نمیپذیرد، تا آنکه وضو بگیرد».
صحیح است - بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ تبیین نمودهاند که یکی از شرایط صحت نماز، طهارت است. بنابراین برای کسی که میخواهد نماز بگزارد واجب است که اگر یکی از نواقض وضو مانند خروج مدفوع یا ادرار یا خواب و دیگر نواقض وضو از وی سر زده است، وضو بگیرد.
از نکات این حدیث
نماز کسی که بیوضو شده قبول نمیشود تا آنکه با غسل از حَدَث اکبر (جنابت) و با وضو از حَدَث اصغر (بیوضویی) پاکی حاصل کند.
وضو یعنی برداشتن آب و گرداندن آن در دهان و خارج نمودن آن، سپس بالاکشیدن آب با نفس به داخل بینی و سپس بیرون ریختن آن؛ سپس سه بار شستن صورت و بعد از آن سه بار شستن دستها به همراه آرنج و سپس یک بار مسح همهٔ سر و در نهایت سه بار شستن پاها به همراه کعبین (قوزکها).