پیامبر اکرم (صلی الله علیه وسلم) در حالی که از توقف موقت و حبس وحی در آغاز بعثت خود سخن می‌فرمودند خبر می دهد: «هنگامی که در کوچه‌های مکه راه می‌رفتم، ناگاه صدایی از آسمان شنیدم. پس دیدگانم را بلند کردم، ناگاه آن فرشته‌ای [جبرئیل] که در غار حراء بر من نازل شده بود را دیدم که بر کرسی‌یی میان آسمان و زمین نشسته است. پس دچار ترس و وحشت شدم، به سوی خانه بازگشتم و گفتم: مرا در جامه‌ای بپیچید. آنگاه الله متعال نازل فرمود: ای جامه به خود پیچیده! برخیز [برای دعوت] و هشدار ده کسانی را که به رسالت تو ایمان نیاورده‌اند. و پروردگارت را که معبود توست، به بزرگی یاد کن و او را ستایش و عظمت بدار. «و لباس‌هایت را [از هر ناپاکی] پاک کن، و از پرستش بتان و هر پلیدی روی گردان و دوری کن» پس از آن، وحی استوار و پیوسته گردید.

• انقطاع کوتاه مدت وحی از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) اندکی پس از نزول آیات آغازین سوره علق {اقْرَأْ}.
• جواز بازگویی سختی‌هایی که پس از رفع آنها به انسان رسیده است، به عنوان شکری برای الله متعال.
• نخستین آیاتی که پس از نزول «اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ» فرود آمد، آیات سوره مُدَّثِّر بود که با «يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ» آغاز می‌شود.
• فضیلت و تفضل الله سبحان و تعالی بر پیامبرش (صلی الله علیه وسلم) که وحی خود را بی‌وقفه و پیوسته بر او نازل فرمود، تا زمانی که از این جهان رخت بربست.
• وجوب قیام به دعوت به سوی الله متعال، و هشدار دادن به دوری‌کنندگان [از حق] و بشارت دادن به فرمانبرداران.
• واجب بودن پاکیزه‌سازی لباس برای نماز، که مستند آن قول الله متعال است: «وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ» (و لباس‌هایت را پاک کن).
• واجب بودن ایمان به فرشتگان و آنچه الله متعال آنان را بر آن توانایی داده است، از اعمال و غیره.