တော်မြတ်(ဆွလ္လလ္လာဟုအလိုင်းဟိဝစလ္လမ်) သည် စဂ်ျဒဟ်ဦးချသည့်အခါ မိမိ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးဘက်သို့ ကားထားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို အတောင်ပံနှစ်ခုပမာ ခန္ဓာကိုယ်နံဘေးမှ ခွာထားတော်မူရာ ဖြူဖွေးသည့် ချိုင်းနှစ်ဖက်ပါ ပေါ်လွင်နေသည်။ ဤသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးနှစ်ဖက်မှ အလွန်ကွာဝေးစွားထားကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည် လက်မောင်းနှစ်ဘက်ကို ကိုယ်ခန္ဓာ ဘေးနှစ်ဘက်နှင့် ဝေးကွာအောင်ပြုလုပ်ရာတွင် အတိုင်းအထက်အလွန် ပုံကြီးချဲ့ထားသော ပုံစံတစ်မျိုးပင်ဖြစ်သည်။

• ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း စဂ်ျဒဟ်ဦးချခြင်း မွတ်စ်သဟဗ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ခန္ဓာကိုယ်ဘေးဘက်မှ ဝေးကွာစွာထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
• အိမာမ်၏ နောက်မှ ဝတ်ပြုနေသူသည် မိမိဘေးရှိသူများကို ဒုက္ခဖြစ်စေပါက လက်နှစ်ဖက်ကို ကားထားခြင်းကို မပြုလုပ်သင့်ပါ။
• စဂ်ျဒဟ် ဦးချသည့်အခါ လက်များကို ခွာထားခြင်းတွင် ဟိက်မသ် အမြော်မြင်နှင့် အကျိုးကျေးဇူးများ များစွာရှိသည်။ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ- ဆွလာသ်၌ တက်ကြွမှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို ဖော်ထုတ်ပြသခြင်း၊ စဂ်ျဒဟ်ပြုရမည့် အစိတ်အပိုင်းများအပေါ် မှီခိုအားထားခြင်းဖြင့် အိဗာဒသ်ပြုရာတွင် အစိတ်အပိုင်းအားလုံးသည် မိမိတို့၏အခွင့်အရေးကို အပြည့်အဝရရှိခြင်းတို့ဖြစ်သည်။ အချို့ကပြောကြသည်မှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်း၏ ဟိက်မသ်သည် ကျိုးနွံမှုသည့်ပုံစံဖြင့် ပို၍တူပြီး နဖူးနှင့် နှာခါင်းကို မြေပေါ်တွင် ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီသည် သီးခြားစီ ကွဲပြားနေရန်လည်း ဖြစ်သည်။