از ام المؤمنین عایشه ـ رضی الله عنها ـ روایت است که: هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از قضای حاجت خارج میشد، میفرمود: «غُفرانَك»: «پروردگارا بخشش تو را خواهانم».
صحیح است - به روایت ابوداوود و ترمذی و ابنماجه و احمد
هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ از محل قضای حاجت بیرون میآمد این دعا را میخواند: «غفرانك» یعنی ای الله مغفرت تو را خواهانم.
از نکات این حدیث
مستحب بودن گفتن «غُفرانَك» پس از خروج از محل قضای حاجت.
درخواست آمرزش پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ در همهٔ احوال از پروردگارش.
دربارهٔ سبب طلب مغفرت پس از قضای حاجت گفته شده که: این برای کوتاهی در شکر نعمتهای پرشمار پروردگار است از جمله آسانی خروج ناپاکیها از بدن؛ و همچنین درخواست مغفرت برای آنکه در وقت قضای حاجت نتوانستهای ذکر الله را به جا بیاوری.