پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم به کسانی که در نماز، به هنگام دعا یا در حالات دیگر آن، چشمان خود را به سوی آسمان بلند می‌کنند، هشدار دادند. سپس توبیخ و تهدید ایشان بر کسی که این کار را انجام دهد، شدیدتر شد و فرمودند که بیم آن می‌رود چشمانشان از آنان ربوده شود و به سرعت و ناگهانی گرفته شود, به طوری که ناگهان خود را در حالی بیابند که نعمت بینایی را از دست داده‌اند.

• این روش، زیباییِ دعوت و بیان حق از سوی پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم را نشان می‌دهد؛ زیرا ایشان فردِ خطاکار را معرفی نکردند. مقصود اصلی، بیان حکمِ حق بود که حاصل شد و افزون بر آن، این کار باعث پوشاندن [خطای] فرد و تأثیرگذاریِ بیشترِ سخن می‌شد.
• نهی اکید و تهدید شدید بر کسی که در نماز به سوی آسمان می‌نگرد.
• در [کتاب] عون المعبود آمده است: و علت آن این است که هرگاه چشمش را به سوی آسمان بلند کند، از جهت قبله و از هیئت نماز خارج و رویگردان شده است.
• بلند کردن چشم با خشوع در نماز منافات دارد.
• بزرگیِ شأن نماز، و اینکه بر نمازگزار واجب است که در آن، در کمال ادب با خداوند عزوجل باشد.

1. صفحه ی اصلی
2. فقه و اصول فقه
3. فقه عبادات
4. نماز
5. خطاهاى نمازگزاران
6. بروز رسانی

• وقتی يکی از شما به نماز می ايستد، با پروردگارش مناجات می کند و پروردگارش، ميانِ او و قبله است. پس هيچکس به سوی قبله اش آب دهان نيندازد؛ بلکه آب دهانش را به سمت چپ يا زيرِ پايش بيندازد....
• کسی که نمازی را فراموش کرد، پس هرگاه به یادش آورد باید ادایش کند و [این کارش] کفاره‌ای جز این ندارد
• عایشه رضی الله عنها مکروه می دانست کسی درحالی نماز بخواند که دستش را بر لگنش گذاشته است و می فرمود: این عمل یهود است.
• در یک شب دو نماز وتر نیست.