رسول الله صلی الله علیه وسلم مسلمان را از دشنام دادن برادر مسلمان نهی کرده است، و آن را فسق دانسته اند، که به معنای خروج از اطاعت الله متعال و رسولش صلی الله علیه وسلم می باشد، و جنگیدن مسلمان با برادر را از اعمال کفری می داند؛ که آن کفر اصغر است.

• وجوب احترام عفت و خون مسلمان.
• عاقبت دشنام دهندۀ مسلمان به ناحق؛ پس دشنام دهنده به ناحق فاسق است.
• دشنام دادن به مسلمان و جنگیدن با او ایمان را ضعیف و از آن می کاهد.
• شماری از اعمال کفر نامیده می شود، هرچند به کفر بزرگ نرسد که از دین اسلام خارج نماید.
• مراد از کفر در اینجا کفر اصغر است، که به توافق اهل سنت انسان را از دین بیرون نمی کند؛ زیرا الله متعال اخوت ایمان را برای مؤمنان در صورت قتال و نزاع ثابت نموده است، چنانچه الله متعال فرمودند: (و اگر دو گروه از مؤمنان با هم جنگیدند، بین آنها صلح کنید) تا این قول وی: (مومنان باهم برادرند).

1. اصلی
2. فضایل و آداب
3. حدیث

1. اصلی
2. فضایل و آداب
3. فقه اخلاق
4. اخلاق ناپسند
5. حدیث

• هرکس حديثی از من بازگو کند که می داند دروغ است، او خود يکی از دروغ گويان می باشد
• کسانی که کارشان لعن و نفرین است، در روز قیامت نه از شفاعت کنندگان هستند و نه از گواهان
• نزد عمر رضی الله عنه بودیم، فرمود که: ما از تکلف منع شده ایم
• من کلمه ای می دانم که اگر آن را بگويد، خشمش فرو می نشيند. اگر بگويد: "أَعْوذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ" خشمش برطرف می شود