از جَریر ـ رضی الله عنه ـ روایت است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ فرمودند: «مَنْ يُحْرَمِ الرِّفْقَ يُحْرَمِ الْخَيْرَ»: «هرکس از نرمخویی محروم شود، از خیر و خوبی محروم میشود».
صحیح است - به روایت مسلم
پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر میدهد که هرکس از نرمش و نرمخویی محروم باشد، در امور دین و دنیا و تصرفات شخصی خود و در تعامل با دیگران نیز موفق نخواهد بود، زیرا از همهٔ خوبیها محروم شده است.
از نکات این حدیث
فضیلت نرمخویی و تشویق به این اخلاق و نکوهش خشونت.
نرمخویی سبب کسب خیر و خوبی هر دو دنیا و آرامش و آسایش در هر دو میباشد، اما خشونت نتیجهای ضد آن دارد.
نرمخویی ناشی از خوشاخلاقی و سلامت درون و خشونت ناشی از خشم و تندی است؛ و چنین است که پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نرمخویی را ستوده و در این باره مبالغه کرده است.
سفیان ثوری ـ رحمه الله ـ به یارانش گفت: «آیا میدانید نرمخویی چیست؟ آن است که هر امری را در جای آن قرار دهی، شدت و سختگیری را در جای خود و نرمی و آسانگیری را در جای خود، شمشیر را در جای خود و تازیانه را در جای آن.