ነቢዩ -የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈንና- ሴቶችን አባትም ይሁን ወይም ወንድምም ይሁን ወይም ልጅ ወይም ሌላ ለማንኛውም ለሞተ ሰው ሀዘንን ለመግለፅ ብለው ከሶስት ቀን በላይ መዋብን መተዋቸውን ከለከሉ። መዋብን መተው ሲባል ሽቶ መቀባት፣ ኩል መኳል፣ ማጌጥ፣ ቆንጆ ልብስ መልበስ ማለት ነው። የሞተው ባል ከሆነ ግን አራት ወር ከአስር ቀን መዋብን በመተው ሀዘኗን ትገልፃለች። ለባሏ ሃዘን ስትቀመጥ የ"ዐስብ" ልብስ በቀር ለውበት ተብሎ የተቀለሙን ሁሉ ልብሶች አትለብስም። የዐስብ ልብስ የሚባለው ከስፌት በፊት የሚቀለም የየመን ልብስ ነው። ለውበት ብላ ዓይኗን አትኳልም። ጥሩ መአዛ ያላቸውን ሽቶዎችም ይሁን ሌላ አትቀባም። ነገር ግን ከወር አበባዋ ጨርሳ ስትታጠብ የቀበርቾን ወይም የ"አዝፋር"ን ትንሽዬ ቁራጭ እጣን ቀላቅላ ትታጠባለች። እነዚህ ሁለቱ የታወቁ የእጣን አይነቶች ሲሆኑ ክልከላው ላይ የተጠቀሰው የሽቶዎች መደብ ውስጥ አይካተቱም። ከወር አበባ ለምትታጠብ ሴት የተፈቀደውም ደሙን ተከትሎ የሚመጣውን የብልት መጥፎ ጠረን ለማስወገድ ነው እንጂ ሽቶ ለመቀባት ታልሞ አይደለም።

• ኢሕዳድ ማለት: ጌጥንና ወደ ጋብቻ የሚጋብዝን ውበት መተው ማለት ነው። አንዲት ሴት ሁሉንም ጌጥ፣ ሁሉንም ሽቶ፣ ኩልና ሁሉንም የውበት ልብሶች መራቅ ይኖርባታል።
• አንዲት ሴት ከባሏ ውጪ ለሞተባት ከሶስት ቀን በላይ ሃዘንን ለመግለፅ ብላ መዋብን ከመተው መከልከሏን እንረዳለን።
• የባል ደረጃ መገለፁን እንመለከታለን። ይህም ከባል ውጪ ከሶስት ቀን በላይ ማለፍ አይቻልምና ነው።
• ሶስት ቀንና ከዛ በታች ለሃዘን ብሎ መዋብን መተው መፈቀዱ ነፍስን ያሳርፋል።
• ሴት ልጅ እስካላረገዘች ድረስ አራት ወር ከአስር ቀን በባሏ ሞት ሰበብ መዋብን መተዋ ግዴታ ነው። እርጉዝ ከሆነች ግን ስትወልድ ነው የምታጠናቅቀው።
• ከውበት ውጪ የተቀለመ ልብስ መልበስ ይፈቀድላታል። ለውበት ነው የተቀለመው ወይስ አይደለም የሚለው የሚተረጎመው በአካባቢው ተለምዷዊ ፍቺ ነው።