Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem- getirdiği hidayetten, istenilen hedefe ulaştıran yoldan ve dini bilgiden faydalananları hayretle, üzerine çok yağmur yağan bir toprağa benzetmiş ve bu toprağı üç kategoriye ayırmıştır: Birincisi: Yağmur suyunu emen, hem ıslak hem de kuru birçok bitkinin yetiştiği ve insanların bundan faydalandığı, temiz ve verimli toprak. İkincisi: Suyu tutan ancak ürün yetiştirilmeyen arazi; bu sayede su, insanların faydalanması için korunur, insanlar bu suyu içer, hayvanlarını ve ekinlerini sularlar. Üçüncüsü: Su tutmayan ve ürün yetiştirmeyen, dolayısıyla ne sudan ne de insanlardan fayda görmeyen düz, pürüzsüz bir arazi. Aynı şekilde, Nebî -sallallahu aleyhi ve sellem-'in kendisine bahşedilen ilim ve hidayete kulak verenler de öyledir. Birincisi, Allah'ın dinini anlayan, ilmi ile amel eden ve başkalarına öğreten âlimdir. O, su içip kendi kendine fayda sağlayan, ürün verip başkalarına da fayda sağlayan bereketli bir toprak gibidir. İkincisi: İlmi ezberleyen ama anlama veya hüküm çıkarma yeteneği olmayan kişi. O; bilgi toplayıcısıdır, zamanını ona dalmış olarak geçirir, ancak edindiği fazladan bilgileri uygulamaya koymaz veya topladıklarını anlamaz. Başkaları için bir araçtır ve insanların faydalanabileceği suyun biriktiği toprak gibidir. Üçüncüsü: İlmi işitip de ezberlemeyen, ona göre hareket etmeyen ve başkalarına aktarmayan kişi, bitki örtüsü olmayan, su tutmayan veya başkaları için suyu kirleten çorak veya düz bir arazi gibidir.