Паёмбари Худо (Салому дуруди Аллоҳ бар ӯ бод) баён намуданд, ки: Худованд Исломро мисоли як роҳи рост ва дароз гуфтааст, ки ҳеҷ каҷӣ надорад, ва дар ду тарафи он девор аст, ки ҳамоно маънои ҳудудҳои илоҳиро дорад. Дар он деворҳо дарҳои кушода ҳастанд, ки онҳо ҳамон ҳаромкардаҳои Худованд ҳастанд, ва пардаҳои овезон бар он дарҳо ҳиҷоб ва сатре ҳастанд, ки ончи пушти парда ҳастро аз чашми гузарандагон мепӯшонад. Дар оғози роҳ касе истодаст, ки мардумро ба сӯи роҳи рост даъват мекунад ва мегӯяд: дар ин роҳ ба тарафи чап ва рост нигоҳ накунед ва танҳо ба роҳи рост биравед, ки он ҳамон китоби Аллоҳ аст. Нидокунандаи дигаре болои роҳ аст, ки ҳаргоҳ касе бихоҳад яке аз пардаҳоро боз кунад, ӯро ҳушдор медиҳад ва мегӯяд: вой бар ту онро боз накун ва илло дохили он мешавӣ ва дигар наметавонӣ аз дохил шудан ба онҷо худро боздорӣ, ва ин ҳамон панддиҳандае аз ҷониби Аллоҳ аст, ки дар дили ҳар як мусалмон вуҷӯд дорад.

• Ислом дини ҳақ ва ҳамон роҳи рост аст, ки моро ба биҳишт мерасонад.
• Зарурати риояи ҳудуди Худовандӣ ва тамоми ончи ҳалол ва ҳаром гардонидааст ва инки саҳлангорӣ дар ин маврид сабаби ҳалоки банда мегардад.
• Фазилати Қуръони карим ва ташвиқ барои амал кардан ба он, зеро ҳидоят ва нуру растагорӣ дар он аст.
• Аз раҳмат ва меҳрубонии Худованд аст, ки бар қалби бандагони худ ончиро ҷой додааст, ки онҳоро аз роҳи каҷ ва ончи сабаби ҳалоки онҳо мешавад, бозмедорад.
• Ҳамин гуна Худованд бо раҳмат ва меҳрубонии худ барои бандагонаш мониаҳое қарор додааст, ки онҳоро аз гуноҳ кардан боз медорад.
• Яке аз равишҳои омӯзиш ва таълим овардани мисолҳо барои дарки бештари мафҳум аст.