Паёмбари Аллоҳ (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хабар доданд, ки Аллоҳ Таъоло поку муқаддас аст, аз ҳар гуна нуқс ва айб орӣ ва бо тамоми сифатҳои комил ороста аст. Ӯ танҳо амалҳо, гуфторҳо ва эътиқодҳои покро мепазирад, яъне он чи холисона барои Худост ва мувофиқ ба суннати Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мебошад. Пас, набояд касе ба Аллоҳ наздик шавад, магар бо он чи пок ва дуруст аст. Аз бузургтарин сабабҳои қабул шудани амалҳо, пок будани хӯроки банда аст, яъне аз ҳалол будани ризқаш. Агар хӯрданаш ҳалол бошад, амалаш низ пок мешавад. Бар ҳамин асос, Аллоҳ ба муъминон ҳамон чизеро амр кардааст, ки ба паёмбарон фармудааст: хӯрдани ҳалол ва анҷоми аъмоли солеҳ. Худованд мефармояд: (Эй паёмбарон, аз [ғизоҳои] покиза бихӯред ва кори шоиста анҷом диҳед. Яқинан, ман ба он чи мекунед, огоҳам), дар ҷои дигар мефармояд: (Эй касоне, ки имон овардаед, аз чизҳои покизае, ки рӯзии шумо кардаем, бихӯред). Сипас Паёмбари Аллоҳ (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз хӯрдани ҳаром, ки амалро фосид месозад ва монеи қабул шудани он мегардад, ҳушдор доданд, ҳарчанд инсон тамоми сабабҳои зоҳирии қабулро анҷом диҳад. Аз ҷумлаи ин сабабҳо: Аввал: Сафар кардан ба хотири тоатҳо, монанди ҳаҷ, ҷиҳод, силаи раҳм ва ғайра. Дувум: Зоҳири номураттаб: мӯйҳои парешон ва шона назада, хоколуд, либоси ифлос, яъне дар ҳолати ночорӣ ва ниёзмандӣ. Севум: Дастони худро ба сӯи осмон барои дуо мебардорад. Чаҳорум: Бо номҳои Аллоҳ дуо мекунад ва бо исрор мегӯяд: "Ё Рабб! Ё Рабб!" Аммо бо вуҷуди ин ҳама нишонаҳои иҷобати дуо, дуояш қабул намешавад! (Чаро?) Зеро хӯрокаш ҳаром, нӯшокиаш ҳаром, либосаш ҳаром ва бо ҳаром парвариш ёфтааст. Пас, имкон надорад дуои касе, ки дорои ин гуна хусусиятҳо аст, қабул шавад. Чӣ гуна дуои касе, ки бо ҳаром бузург шудааст, қабул шавад!?

• Камоли Аллоҳ Таъоло дар Зот, сифатҳо, афъол ва аҳкомаш (комилу бе айб аст).
• Амр ба ихлос дар амалҳо барои Аллоҳ ва пайравӣ аз Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам).
• Бо истифода аз он чизе, ки ба амал ташвиқ мекунад. Чунон ки Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Худованд муъминонро ба он чи ба паёмбарон фармудааст, фармон додааст". Пас, агар муъмин донад, ки ин яке аз фармудаҳои паёмбарон аст, ба ӯ қувват мебахшад ва ба иҷрои он ташвиқ меёбад.
• Аз ҷумлаи монеаҳои истиҷобати дуо хӯрдани ҳаром ва парвариш ёфтан бо молу ғизои ҳаром аст.
• Аз сабабҳои иҷобати дуо панҷ чиз аст: 1. Дарозии сафар, зеро он боиси шикастагӣ ва ниёзмандии қалб мешавад, ки аз бузургтарин сабабҳои иҷобат аст. 2. Ҳолати дармондагӣ ва бечорагӣ. 3. Боло бурдани дастон ба самти осмон аз одоби дуо аст. 4. Илтиҷо ва исрор дар дуо, бо такрори «Ё Рабб, ё Рабб», ки аз роҳҳои бузурги иҷобат мебошад. 5. Хӯрданӣ ва нӯшидании ҳалол.
• Хӯрдани ҳалол ва покиза аз сабабҳои кумак кунанда барои амали нек аст.
• Қозӣ гуфтааст: «Тайиб - пок» муқобили «хабис - палид» аст. Вақте ки ин сифат ба Худо нисбат дода мешавад, мақсад он аст, ки Ӯ аз нуқсонҳо пок ва аз офатҳо муқаддас аст. Вақте ки бе қайд, ба банда нисбат дода мешавад, мақсад он аст, ки ӯ аз ахлоқи паст ва аъмоли зишт пок буда, бо зидди онҳо ороста аст. Ва вақте ки ба мол нисбат дода мешавад, мақсад он аст, ки он мол ҳалол ва аз беҳтарин молҳост.

1. Асосӣ
2. Ақида
3. Имон ба Аллоҳи бузург
4. Тавҳиди исмҳо ва сифатҳо
5. Ҳадис

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Фиқҳи дуоҳо ва зикрҳо
4. Сабабҳои иҷобати дуо ва монеаҳои он
5. Ҳадис

• Ҳамоно Аллоҳ ба золим муҳлат медиҳад, ва чун ӯро гирифт, дигар раҳояш намекунад
• Эй бандагони Ман! ҳамоно ман зулмро бар Худ ҳаром гардонидам ва онро дар байни шумо низ ҳаром гардонидаам
• Оё касе, ки дар дунё ӯро бо ду пой роҳ рафтан водоштааст, қодир нест рӯзи қиёмат ӯро он гуна водорад, ки бар рӯи чеҳраи худ роҳ равад"?
• Касоне, ки меҳрубон ҳастанд, Аллоҳи Раҳмон ба онон раҳм хоҳад кард. Бар аҳли замин раҳм кунед, Он ки дар осмон аст ба шумо раҳм мекунад...