Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) тавзеҳ додааст, ки ҳеҷ мусалмоне наметавонад имони комилро ба даст орад, то он чиро, ки худаш аз тоату амалҳои гуногун дар дин ва дунё дӯст медорад, барои бародари (муъмини) худ дӯст бидорад ва он чиро, ки барои худ бад мебинад, барои ӯ низ бад бинад. Агар дар дини бародари мусалмонаш нуқсоне бубинад, барои ислоҳаш саъй кунад ва агар дар ӯ хайре бубинад, ӯро роҳнамоӣ кунад, кумакаш кунад ва дар умури дин ва зиндагии дунявӣ пандаш диҳад.

• Вуҷуби дӯст доштани шахс барои бародараш он чиро, ки барои худ дӯст медорад; зеро нафйи имон аз касе, ки барои бародараш ҳамон чиро дӯст намедорад, ки барои худ дӯст медорад, далолат мекунад бар воҷиб будани ин муҳаббат.
• Бародарӣ дар роҳи Худо бартар аз бародарии насаб аст. Аз ин рӯ, ҳаққи он воҷибтар аст.
• Ҳаром будани ҳар гуфтору кирдоре, ки бо ин муҳаббат мухолиф аст, аз қабили: фиреб, ғайбат, ҳасад, таҷовуз ба ҷон, мол, ё обрӯйи мусалмон.
• Истифодаи баъзе лафзҳое, ки шахсро ба амал ташвиқ мекунад, чунон ки дар инҷо аз лафзи "бародараш" истифода бурда шудааст.
• Кирмонӣ (раҳимаҳуллоҳ) гуфтааст: Аз ҷумлаи имон он аст, ки инсон барои бародари худ ҳамон чизеро, ки барои худ бад медонад, низ бад шуморад. Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) инро зикр накардааст, зеро дӯст доштани чизе, сабаби бад дидани зидди он аст, бинобар ин ба зикри мустақими он эҳтиёҷ набуд.

1. Асосӣ
2. Фазоил ва одоб
3. Фиқҳи ахлоқ
4. Ахлоқи писандида
5. Ҳадис

• Ба якдигар ҳасад набаред; ба якдигар зиён нарасонед; ба якдигар кина нагиред; ба якдигар душманӣ накунед; баъзе аз шумо бар савдои баъзеи дигаре савдо накунад; ва эй бандагони Худо, бо ҳам бародар бошед...
• Касоне, ки меҳрубон ҳастанд, Аллоҳи Раҳмон ба онон раҳм хоҳад кард. Бар аҳли замин раҳм кунед, Он ки дар осмон аст ба шумо раҳм мекунад...
• Ҳар кас аз обурӯи бародараш дифоъ кунад, Аллоҳ Таъоло дар рӯзи қиёмат оташи дӯзахро аз ӯ дур мегардонад
• Ҳар кӣ ба Худо ва рӯзи қиёмат бовар дорад, пас бояд сухани нек гӯяд ё хомӯш бимонад