این حدیث بیانگر فضل گشاده رویی و خوش رویی به هنگام ملاقات با دیگران می باشد و فضل اخلاق نیک، برخورد نیکو، نیک سخن گفتن با مردم و عمل نیکو را می رساند؛ این موارد برای هر انسانی مقدور و ممکن می باشد؛ چنین اخلاقی است که جلب محبت می کند و الفت و دوستی و همنشینی بین افراد جامعه را تداوم می بخشد.