از ابوعبید، آزاد شدهٔ ابن ازهر، روایت است که گفت: در روز عید همراه با عمر بن خطاب رضی الله عنه حاضر بودم، پس ایشان گفتند: این دو، روزهایی هستند که رسول خدا صلی الله علیه و سلم از روزه گرفتن در آنها نهی کردند: روزِ افطارتان از روزهتان (عید فطر)، و روز دیگر که در آن از قربانیهایتان میخورید (عید قربان).
صحیح است - بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
پیامبر صلی الله علیه و سلم از روزه گرفتن در روز عید فطر و عید قربان نهی کردند؛ عید فطر، روز افطار کردن از روزهٔ ماه رمضان است، و اما روز عید قربان، روز خوردن از قربانیهاست.
از نکات این حدیث
حرام بودنِ روزهٔ روزهای عید فطر و قربان و ایام تشریق؛ زیرا این ایام - یعنی ایام تشریق - تابع روز قربان هستند، مگر برای کسی که [در حج] قربانی (هَدْی) نیافته باشد که برای او روزه گرفتن در ایام تشریق جایز است.
ابن حجر گفته است: گفته شده: فایدهٔ توصیف این دو روز، اشاره به علت واجب بودن افطار در آنهاست؛ و آن، جدا شدن از روزه و مشخص شدنِ مرز و حدِّ پایانیِ آن با افطار کردن در روز بعد از آن است، و [علت حرمت] روز دیگر، به خاطر قربانیای است که با ذبح آن به خدا نزدیکی جسته میشود تا از آن خورده شود.
برای خطیب مستحب است که در خطبهاش احکام مربوط به آن زمان را ذکر کند و مناسبتها را در نظر بگیرد.
