පොදුවේ නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් කිසිවක හෝ අගුණ බලන්නෙකු නොවූහ. ඉන් අදහස් කරනුයේ අඥාන කාලයේ ජනයා සිදු කරමින් සිටියාක් මෙන් යම් කරුණක් අවහිර කරන පරිදි අගුණ බැලීමය. එසේ අගුණ බැලීම, පක්ෂීන් මගින් හා ඊතල් හෙළීමෙන් ගුණ අගුණ බැලීම තහනම් කරමින් ඉස්ලාමය පැමිණ ඇත. ඒ වෙනුවට ඔවුනට ‘ඉස්තිකාරා’ හෙවත් යහපත පතන මෙන් ආගමානු ගත කර ඇත.

1. මුල් පිටුව
2. ප්රතිපත්තිය
3. කීර්තිමත් උත්තරීතර අල්ලාහ් පිළිබඳ විශ්වාසය
4. දේවත්වයේ ඒකීයකරණය
5. නබි වදන

• කිතුනුවන් මර්යම්ගේ පුතණුවන් අතිශයෝක්තියෙන් ප්‍රශංසා කළාක් මෙන් නුඹලා මා අතිශයෝක්තියෙන් ප්‍රශංසා නොකරන්න. සැබැවින්ම මම ඔහුගේ ගැත්තෙකු පමණි. එබැවින් නුඹලා: දේව ගැත්තා, දේව දූතයා ලෙස පවසන්න...
• නොපෙනෙන ගුප්ත දේවල යතුර පහකි
• යුදෙව්වන් හා කිතුනුවන් මත අල්ලාහ්ගේ දොසක්ම වේවා! ඔවුහු ඔවුන්ගේ නබිවරුන්ගේ මිණීවලවල් දේවස්ථාන බවට ගත්තෝය...
• “කවරෙකු ‘ලා ඉලාහ ඉල්ලල්ලාහු’ යැයි පවසා අල්ලාහ් හැර නැමදුම් ලබන අනෙකුත් දෑ ප්‍රතික්ෂේප කළේ ද, ඔහුගේ ධනය සහ ඔහුගේ ජීවිතය (අහිමි කිරීම) තහනම් වන්නේය. ඔහුගේ විනිශ්චය අල්ලාහ් මත පවතිනු ඇත.”...