معنای حدیث این است که هرگاه برده ای بدون اجازه ی آقایش ازدواج کند، ازدواج وی صحیح نبوده و عقد وی فاسد است و حکم او، حکم زناکار است. بنابراین واجب است نکاح وی فسخ گردد و از زنی که با او عقد کرده، جدا شود؛ چون برده نمی تواند خود را به ازدواج کسی درآورد.