الله متعال تعجب می کند از قومی که زنجیر بسته به بهشت هدایت می شوند؛ منظور از این قوم، کسانی هستند که کافر بودند و مسلمانان در جهاد آنان را اسیر کردند، سپس مسلمان شدند و این اسارت موجب اسلام ایشان و ورود آنها به بهشت شد. حدیث دوم، در واقع تفسیر و تبیین حدیث اول است؛ حدیث اول موقوف است (یعنی ابوهریره خودش گفته و به رسول الله صلی الله علیه و سلم نسبت نداده است). در حدیث ابوهریره، اسیر کنندگان به عنوان بهترین و نافعترین مردم برای همنوعان خویش معرفی شده اند. زیرا آنها سبب هدایت این اسیران بودند. ابوهریره رضی الله عنه سخن خویش را با آیه ی مذکور شروع نمود؛ زیرا این آیه یکی از مظاهر تجلی برتری این امت است.