در این حدیث رسول الله صلى الله عليه وسلم بیان می کند که اگر ترس به مشقت افتادن امتش و پیروانش که به او ایمان آوردند، نمی بود، به آنها دستور می داد و بر آنها فرض می کرد که با هر وضو مسواک بزنند؛ اما از سر دلسوزی و رحمت، از این کار پرهیز نمود و آن را از فرایضی قرار نداد که انجام آن لازم و ضروری باشد بلکه از سنت های مستحبی دانست که هرکس انجامش دهد ثواب می برد و آنکه ترکش کند، مجازات نمی شود.