ابوهریره رضی الله عنه این آیه را تلاوت می کند: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ إِنَّ اللَّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهِ إِنَّ اللَّهَ كانَ سَميعاً بَصيراً» و در ادامه بیان می دارد که رسول الله صلی الله علیه وسلم را درحال تلاوت این آیه مشاهده نموده که انگشت پنجمش، یعنی ابهام را بر گوش خود و انگشت کناری آن را بر چشمش نهاده بود تا اینگونه صفت سمع (شنیدن) و بصر (دیدن) را برای الله متعال اثبات نماید و تأویل ها و تفسیرهای منحرفین را دفع کند. و این هیچ ربطی به تشبیه نمودن صفات الله با مخلوقات ندارد، زیرا الله متعال می فرماید: «لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ ءٌ وَ هُوَ السَّميعُ الْبَصيرُ» [الشوری: 11] «هیچ چیزی همانند او نیست و او شنوایِ بیناست». پس آنچه ذکر شد، مقتضای ایمان به تمامی نصوص است.