Hadiste, açlık ve güçsüzlük sebebiyle namazda kıyamları esnasında yere düşen sahabelerden bahsedilmektedir. Bunlar, sahabeden sayıları bazen artıp eksilse de yetmiş kadar olan fakir ve garip kimselerdi. Bunlar mescidin suffe denilen yerinde ikamet eden ve kalacak yerleri, malları ve çocukları olmayan kimselerdi. Hatta öyle ki, bedeviler, onların deli olduklarını sanıyorlardı. Allah Rasûlü -sallallahu aleyhi ve sellem- (o fakir sahabelere) şöyle buyurdu: “Allah katında nelere sahip olduğunuzu bir bilmiş olsaydınız ihtiyaç ve sıkıntınızın daha da artmasını isterdiniz.”