در این حدیث آمده که چون خدمتکار یا برده ای غذایی را برای آقایش تدارک دید، از مروت و جوانمردی و خوشرفتاری است که آقایش چیزی از این غذا به او بدهد و او را از آن محروم نکند؛ چون برای درست کردن آن زحمت کشیده و غذا را برای او آماده کرده است؛ و درست نیست که این برده از این غذا نچشد؛ بلکه آقایش از آن غذا به وی بدهد تا دلش را به دست آورده و خستگی اش را به در آرد.