این حدیث دلیلی بر فضل این ذکر با این صیغه است؛ زیرا دربردارنده ی معانی تسبیح و تعظیم الله متعال و حمد و ستایش او به سبب افعالش می باشد؛ چنانکه بنده هیچ حرکت و توان و تصرفی جز بر مبنای اراده و مشیت الهی ندارد؛ توانی در دفع شر و قدرت و نیرویی برای کسب خیر ندارد مگر با تکیه بر الله متعال و اراده و مشیت او؛ این کلمات با این معانی گسترده، از جمله مواردی هستند که بعد از مرگ مومن اثرشان باقی می ماند و برای او سودمند خواهند بود.