وقتی فرزند آدم آیه ای از آیات سجده را می خواند که در آن به سجده کردن امر نموده و در راستای اجرای فرمان الله و بندگی او تعالی سجده می کند، شیطان از کنار او رفته و گریه می کند و بر کرامتی که از دست داده و لعنت و نومیدی که او را احاطه کرده و سبب آن حسادت کردن به جایگاهی بوده که برای فرزند آدم میسر شده، حسرت می خورد و می گوید: «وای بر من، فرزند آدم دستور داده شد تا سجده کند و سجده کرد و به بهشت می رود. و من به سجده امر شدم و از سجده کردن ابا ورزیدم» یعنی: وای بر من، هلاک شوم من که الله متعال فرزند آدم را فرمان سجده داد و او سجده کرد و فرمان پروردگارش را اطاعت نمود پس بهشت برای اوست؛ و مرا به سجده کردن امر نمود اما از روی تکبر خودداری نمودم، بنابراین برای من آتش است.