این حدیث شریف، بیانگر صیغه ی تشهد می باشد و اینکه رسول الله صلی الله علیه وسلم همچون آموزش دادن آیات قرآن به صحابه، مشتاق آموزش دادن آن به صحابه بوده است؛ و صیغه ی مذکور عبارت است از: «التَّحِيَّاتُ الْمُبَارَكَاتُ، الصَّلَوَاتُ الطَّيِّبَاتُ لِلَّهِ، السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ، السَّلَامُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللهِ الصَّالِحِينَ، أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللهِ»؛ و این صیغه مشابه صیغه ی مشهور وارد شده از ابن مسعود رضی الله عنه می باشد و تفاوت آن در افزایش «الْمُبَارَكَات» و حذف واو در دو کلمه ی بعد می باشد. و متنوع خواندن تشهد بر مبنای صیغه هایی که وارد شده، مشروع می باشد.